Pers

Restaurant De Kleine Rietgans - PersDe Kleine Rietgans in Damme: van de weide rechtstreeks in het restaurant

Verser kan niet. In hun restaurant de Kleine Rietgans, uniek gelegen in het prachtige natuurgebied rond Damme, serveren de zusjes Tina (22) en Nele Dendooven (28) vlees dat rechtstreeks van papa's koeien op de boerderij komt. Het staat vandaag te lezen in de VUM- kranten.

De streek rond Damme straalt tijdens de zomermaanden rust en geschiedenis uit. Bovendien heeft de regio een schat aan natuur in huis. Damme beschikt over een natuurreservaat van 44 ha groot, dat zich bevindt op de Oude Stadswallen. De grachten van dit verdedigingssysteem evolueerden tot rietveld, moerasbos en hooiland. Onlangs nog werd het reservaat uitgebreid met natte weilanden. Behalve allerlei soorten varens voelen vele vogels zich thuis in dit broedparadijs.

Midden dit natuurschoon vind je aan de Dammesteenweg 4 het restaurant De Kleine Rietgans, dat op een losse en gemoedelijke manier door Nele en Tina Dendooven wordt uitgebaat. Op de gevel staat een tekst, in het Diets, van één van Dammes beroemdste inwoners ooit: de middeleeuws schrijver Jacob Van Maerlant. Kort samengevat gaat het gedicht over het verschil tussen wilde ganzen en huisganzen. De huisgans eet graag op het gemak haar buik vol en houdt het huiselijk en gezellig. Dat is precies de boodschap die de twee zusjes hun klanten willen meegeven.

In De Kleine Rietgans is het werk eerlijk verdeeld: Tina houdt zich bezig in de keuken, terwijl Nele het zaalwerk voor haar rekening neemt.

"Ik ben eigenlijk boekhoudster", zegt Nele. "Tina volgde een opleiding tot restaurateur. Onze ouders hebben dit gebouw in 1999 gekocht. Toen was het nog een bowlingzaak, maar wij zagen het niet zitten om die verder uit te baten. Daarom lieten we het interieur volledig herinrichten tot restaurant en feestzaal. In juli 2001 ging De Kleine Rietgans uiteindelijk open. Tina was pas zeventien jaar oud en stapte als het ware rechtstreeks van de klas de keuken binnen."

"Dat we in een natuurgebied liggen, heeft zijn voor- en nadelen. We mochten van geluk spreken dat we het destijds konden kopen en dat er al een horecazaak in ondergebracht was, anders zouden we nooit toelating van de overheid gekregen hebben om er een restaurant te openen. De Vlaamse Gemeenschap heeft toen gelukkig ook haar recht van voorkoop niet doen gelden. Een hotelfunctie was niet toegelaten. We hadden al veel geluk dat we de gevel een ander kleurtje konden geven. De ligging is natuurlijk enig, zo midden in de natuur. De naam van onze zaak werd trouwens gekozen in overleg met de mensen van de Vlaamse Gemeenschap en heeft een direct verband met de fauna die je hier aantreft. In de winter zie je hier namelijk erg veel vriezeganzen."

In de Kleine Rietgans serveren de zusjes een heel bijzonder Belgisch wit-blauw rundvlees. De runderen worden door vader Dendooven zelf gekweekt. Het vlees wordt dus rechtstreeks van de weide aangevoerd.

"Onze ouders baten vijf kilometer verder in Moerkerke een boerderij uit", zegt Tina. "Vader heeft een vleesgroothandel en kweekt al ruim dertig jaar koeien. Louter voor het vlees, niet voor de melk. Hij besteedt heel wat aandacht aan de voeding van de dieren. Die bestaat uit steeds dezelfde vochtige brij, bereid met de puurste producten. Dat levert natuurlijk mals vlees op van een constante, zeer goede kwaliteit."

"Onze specialiteit is vanzelfsprekend côte à l'os, geroosterd op eikenhout, in de zaal. De klanten kunnen dus zien wat er met hun stukje vlees gebeurt. Persoonlijk vind ik de côte à l'os op papa's wijze het lekkerst, bereid met ganzenlever en in eigen vleesnat. Als voorgerecht raad ik zeker de garnaalkroketjes op mama's wijze aan, klaargemaakt volgens een uitstekend recept en met verse garnalen uit onze Noordzee. Heel lekker is ook de carpaccio van rund - eigen rundvlees - afgewerkt met fijne olijfolie, rozemarijn en Parmezaanse kaas. Ook de carpaccio verrijkt met truffel en ganzenlever is overheerlijk."

Of de zussen af en toe geen ruzie maken? "Dat kan uiteraard wel eens gebeuren" zegt Nele, "maar we zijn geen koppigaards, integendeel. We hebben trouwens elk ons eigen territorium: ik in de zaal en Tina in de keuken. Als er zich problemen voordoen, worden die uitgepraat en binnen de kortste keren opgelost. We doen dit werk beiden heel erg graag. Ik zie mij echt niet meer als boekhoudster op een bureautje zitten. Ik heb het me nog geen dag beklaagd dat we voor dit leven gekozen hebben."

Lees meer via Agri Press

   

Back to Top